De tijd vliegt (letterlijk). We gaan in 9 uur 18 uur vooruit in de tijd…

Helaas lukte het niet om in het vliegtuig te slapen. Daarom schrijf ik deze blog in de trein om ervoor te zorgen dat ik van vermoeidheid niet in Venlo wakker word😏

Als het goed is staat John om 14.15 in Eindhoven klaar om mij op te halen, dan mag voor het eerst in 19 dagen iemand anders de bestuurder zijn……FIJN

Te vroeg gejuicht! Gestrand in Utrecht Centraal…ivm gaslek bij spoor Geldermalsen EN treinstoring bij Den Bosch…

Kan nog even duren!

Bijna gaan we Canada vaarwel zeggen. Het rondje West Canada zit er bijna op. Het waren 19 dagen vol belevenissen, met prachtige omgevingen, veel mooie dieren, lieve vriendelijke mensen en mooi weer.

Vandaag in Vancouver Gastown bezocht. De oorspronkelijke nederzetting die de kern is van wat uiteindelijk tot het huidige Vancouver is uitgegroeid. Momenteel is het een nationale historische wijk in het noordwesten, grenzend aan Downtown en Chinatown. Hier waren we eergisteren niet meer aan toe gekomen.

Na een middagje Vancouver op maandag, rijden we vandaag richting Washington DC Seattle USA.

Aan de grens is bet even spannend, maar uiteindelijk worden we na “ondervraging” Amerika in gelaten…Fijn!

Seattle blijkt een hele mooie stad te zijn. Dat zien we eerst vanaf 605 feet hoogte door het raam van de Space Needle. Ik “poepte eerst 7 kleuren van schrik” maar durfde uiteindelijk op de glazen platen te lopen, maar zonder veel lef….doodeng!

Daarna had Jasper Ride the Ducks in gedachten. Met een amfibievoertuig deels door de stad en deels door het water. En dan op zijn Amerikaans. Echt iets voor mij (niet dus…), maar ik vond het helemaal geweldig. Zo fout! Maar zo kregen we snel de high lights van Seattle te zien. Na afloop zijn we op advies van de vreemde eend (reisleider) nog naar Pike Market gelopen (de marktattractie van Seatle, waarover de Amerikaanse douane ons al bevroeg), met de monorail terug gereden naar de parkeerplek en daarna nog even gestopt bij de Ballard Locks om de sluizen en zalmtrappen (fish ladder) te bewonderen.

Op de terugweg naar Vancouver kregen we als afsluiter een prachtige zonsondergang cadeau. Wat wil je nog meer….

Onze reis zit er na 4.500 kilometer rijden, 274 zeemijlen varen en 2 keer 7.700 km vliegen zit er bijna op. Het was een hele ervaring, die ik niet snel ga vergeten………

Vroeg op pad, want er moeten 400 km worden gereden om in Vancouver te komen. Een stadsnaam waarvan de wortels in Nederland liggen. Wegwerkzaamheden en files zorgen voor wat vertraging, maar rond 15.00 zijn we al ingecheckt in het River Rock Casino Resort en lopen we al in het hart van de stad!

Vancouver ligt aan de Straat van Georgia, een deelzee van de Grote Oceaan. Een inwoner van Vancouver wordt in het Engels een “Vancouverite” genoemd. De stad is vernoemd naar de Engelse kapitein George Vancouver, een nazaat uit het Nederlandse adellijke geslacht Van Coeverden. Hij verkende grote delen van British Columbia in de achttiende eeuw. Vancouver telt 631.486 inwoners. De haven van Vancouver is een van de belangrijkste ter wereld. Door de lage productiekosten is het ook de derde stad van Noord-Amerika als het gaat om de filmindustrie, na Los Angeles en New York. Hierdoor wordt Vancouver soms ook wel Noord Hollywood genoemd.

Er is er één jarig hoera hoera..,,,dat ben ik.

Vannacht krijg ik de felicitaties om 00.00 uur van Jasper en van John live via Whatsapp. Leuk! Vanochtend bij het wakker worden blijkt mijn telefoon volgelopen te zijn met allemaal lieve berichtjes, krijg ik Tomas live te spreken en een prachtige kaart, met feestmuts en een mooi cadeau. Mijn dag kan niet beter beginnen. We besluiten om naar het Kalamalka Lake tussen Vernon en Kelowna “Lake Country” te gaan. Lekker chillen aan de waterkant. Vanochtend is het nog buiig, maar smiddags is het heerlijk warm (25 graden) maar wel met behoorlijk wat wolken.

Het meer is mooi blauw en zo helder…En aan de waterkant is het goed te hebben.

We rijden via de bergroute terug langs Okanagan Lake. Daar liggen wijn- en fruitgaarden langs de weg waar een aantal herten wel zin in hadden. Of de eigenaar daar blij mee is?

Onderweg spotten we nog een zeearend en een andere roofvogel… die laten zich beide mooi vastleggen.

Nu gaan we lekker uit eten voor mijn verjaardag. Waar is nog een verrassing. Jasper heeft iets uitgezocht. Ik ben benieuwd…..??!!

Vandaag kilometers gevreten. Om precies te zijn 355 waarover we bijna 5 uur hebben gedaan.

Het was heerlijk weer terwijl we uit de bergen reden richting wat vlakker land met “barns”, maisvelden en later ook de wijn en fruitgaarden….

In Kelowna zijn we ingecheckt en het centrum in gereden, maar dat viel wat tegen.

Dus snel de stad weer uit, richting Myra Canyon Trestles. Dit deel van de Kettle Valley Railway is gebouwd tussen 1912 en 1914. In 1973 reed de laatste trein over dit spoor.in 1980 werd de rails verwijderd. Het spoortraject is nu open voor wandelaars en fietsers. Jasper en ik huurden een mountainbike en reden 24 kilometer over de 18 prachtige spoorbruggen en door de twee treintunnels. Onderweg kwamen we nog de nodige dieren tegen zoals chipmunks, een gouden grondspecht, kwartels (?) en de berg korhoen.

Mijn kont deed aardig pijn bij terugkomst, maar het was zeker de moeite waard. Mooie trail en mooi uitzicht!

Vanochtend toch maar een uurtje later met de stoeltjeslift naar boven om Bo de Grizzly te bewonderen. We hebben geluk! Hij neemt net een “bad” in zijn zelf gegraven poeltje.

De ranger die ons uitleg geeft over de Grizzly in het algemeen en Bo in het bijzonder, doet dat vol overgave.

We nemen daarna de Eagle Eye gondel naar 2400 meter hoogte en wandelen een deel van de trail. Naar beneden wordt ons afgeraden en ook gezien het veranderende weer, lijkt dat ons geen slim plan. Gelukkig maar, want ik krijg al snel last van hoogtevrees op het pad dat we wel hoog in de bergen afleggen (watje hè?)

Tijdens onze wandeling horen we iets “fluiten/krijsen” en denken dat het de adelaar is, maar het zijn de kleine wezentjes op de rotsen die elkaar waarschuwen voor onheil. Ze rennen alle kanten op. Wat het zijn is ons pas in de avond helder. Het is een Noord-Amerikaanse fluithaas!

Wat we gisteren langs de weg zagen zitten is ook bekend. Een grounddog, in het Nederlands grasmarmot. De afbeelding is van deze marmot heb ik van internet (die van ons was te onduidelijk helaas)

Na een lauwe bak soep en een warme kop koffie nemen we de gondel naar beneden. We gaan nog proberen om de Wapta Falls in Leanchoil en de Natural Bridge in de buurt van Field te bezichtigen.

Voor de waterval rijden we 12 km onverharde weg, waarna we ze in de verte kunnen zien. Als we doorrijden naar Field zien we nog een pad naar de Wapta Falls, dat we op de terugweg nemen. Na 2,5 km wandelen door een dichtbegroeid bospad, komen we dichterbij de watervallen uit. Het uitzicht is het wandelen zeker waard. Oordeel zelf!

Ook de Natural Bridge is prachtig om te zien. Het snel stromende water uit de rivier heeft zich kolkend door de rotsen gesleten, waardoor een mooie natuurlijke brug is ontstaan. Wat een natuurgeweld die kolkende watermassa. Aan de foto en bloemen te zien heeft het er iemand nog niet zo lang geleden niet levend vanaf gebracht tijdens een bezoekje aan deze brug 😥

Op de terugweg naar onze berglodge eten we een hapje in de plaatselijke “pub/hotel/restaurant”. Lekker! Nu douchen, bloggen en lekker naar bed. Morgen een rit van 4,5 uur voor de boeg naar Kelowna, waar we 2 nachten verblijven in de wijnstreek van Canada.

Ik ben benieuwd. Het is de warmste stad van Canada….☀️

Vandaag hebben we een alternatieve route gereden. Eerst door Banff om de natuurlijke Hotsprings te bezoeken, en daarna via de 1A richting Golden onze eindbestemming van vandaag.

Een mooie B-route met grote kans op “Wildlife”. NOT! Wel neppers….waar we natuurlijk graag even bij poseren 🤨

We maken nog een korte wandeling langs een riviertje bij een prachtig vakantiepark met lodges. Daar komen we op het spoor terecht. Alles vrij toegankelijk hier in Canada en we staan dan ook vlakbij als er een goederentrein voorbij komt denderen.

In Golden zitten we in een wintersportaccommodatie met de gondel en stoeltjeslift voor de deur. Raar….in de zomer. Veel zwarte pistes die nu “zo groen als gras zijn”

Er schijnt hier een Grizzly “Bo” rond te lopen van 236 kg, die we met wat geluk tijdens ons bezoek aan Grizzly Bear Refuge gaan ontmoeten.

Hoofdpijn…al de hele nacht. De wekker gaat om 08.30 maar het voelt nog niet goed. 11.15 uur doen de medicijnen hun werk. Gelukkig geen migraine….pfff

Een kopje koffie op het balkon doet me goed. We besluiten er vandaag een relaxte dag van te maken. Ontbijten, naar Lake Minnewanka bij Banff, eten, boodschappen en daarna de Banff Wildlife Safari.

Op de heenweg staat er een hele kudde berggeiten op de weg. Ze vinden het prima daar en houden het verkeer aardig op. “Fotomomentje!”Het is vandaag 27 graden en voor Banff begrippen erg warm. Bij het meer is het dan ook prima! Alhoewel het water echt steenkoud is. Verder dan mijn enkels waag ik me dan ook niet in dit koude meer! Maar wat verwacht je van een smeltwatermeer dichtbij de berg?!

Bij ons vertrek komen we Knabbel & Babbel tegen. Lekker snel en brutaal. Alles wat knispert wekt hun nieuwsgierigheid, dus ook mijn rugzak. Wat een geinige beestjes deze aardeekhoorns/chipmunks.

De Safari brengt ons geen andere dieren dan we al eerder hebben gezien, helaas. De reisbegeleidster doet haar best, maar behalve berggeiten, herten, een arend, 6 reigers en een aardeekhoorn komt ze helaas deze tour niet. Wel mooie weerspiegelingen op het meer nu de zon langzaam achter de bergen verdwijnt. Na 2,5 uur keren we terug naar ons onderkomen zo’n 76 km verderop. Morgen gaan we naar Golden. Dat is gelukkig “maar” 210 km en daarom nemen we een b-weg. Misschien biedt dat qua natuur en wildlife nog verrassingen.

Gisteren dacht ik dat het niet beter kon worden, maar vandaag zijn de verwachtingen overtroffen.

Vanochtend maakten we een prachtige rit van enkele uren over de Icefield Highway (93). Na 1,5 uur maakten we een stop om de Athabascagletsjer te bezoeken.

Met een Ice Explorer reden we, met erg vermakelijke gidsen die goed op de hoogte waren, de gletsjer op waar we een half uur mochten rondlopen om te genieten van deze 80-100 meter dikke pak ijs onder onze bergschoenen.

Daarna vervolgen we onze weg en vallen van het ene natuurschoon in het andere. Het ene meer is nog blauwer en mooier dan het andere, maar Lake Peyto spant de kroon. Omringd door besneeuwde bergtoppen en groene heuvels, een genot om naar te kijken.

Maar ook de groen omringde groene meren zien er prachtig uit. Maar ook de wildlife mag er zijn vandaag. Raven, steenbokken en beren blijken er toch echt te zijn in Jasper en Banff National Parc. Ze lopen langs de weg en blijven lekker hun gangetje gaan als we in de buurt komen. Echt wild ogen ze niet, maar laten we het zekere voor het onzekere nemen en gepaste afstand houden 😬.

Aan het einde van de middag slaat de honger toe. We moeten nog ruim 70 km maar besluiten alvast in het stadje Banff te eten we bij een Mexicaans restaurant. Uiteindelijk checken we om 21.30 uur in bij Kananaskis Mountain Lodge.

Na meer dan 12 uur in de weer te zijn geweest en 430 km rijden, ben ik heel moe maar voldaan!